Aerodynamica is het modewoord geworden voor moderne fietsontwerpen en dat is niet helemaal slecht. Windtunneltesten en CFD (computational fluid dynamics) hebben ons geleerd dat aerodynamische weerstand bij racesnelheden (>50 km/u) gelijk staat aan 90% van de totale weerstand, en heeft als zodanig een obsessie aangewakkerd om de weg van de minste weerstand door de lucht te vinden. Aerodynamisch geoptimaliseerde componenten en frames hebben diepe profielen om de scheiding van luchtstroom en daaropvolgende turbulentie te helpen verminderen. Een veelvoorkomend neveneffect van het creëren van grotere, meer aerodynamische profielen, is een toename van de stijfheid – wat vaak onwelkom is en problemen oplevert voor frameontwerpers. Deze toegenomen stijfheid samen met een agressieve aerodynamische rijpositie heeft geleid tot het stigma dat aerofietsen oncomfortabel en compromisloos zijn – geen probleem als je een geconditioneerde atleet bent met een team van fysiotherapeuten die aan je werken, maar kan problematisch zijn voor de doorsnee fietser. Het is met goede reden dat aerofietsen zijn gereserveerd voor de korte-afstandstijdritten en dat verschillende fietsen nodig zijn voor verschillende terreinen. De echte prestatiewinst van aerofietsen wordt nog verder in twijfel getrokken bij het onderzoeken van de standaardmodellen van windtunneltesten: hoge gesimuleerde rijsnelheden van 48-64 km/u (30-40 mph), vaste fiets- en rijderposities, vlak terrein, rijden in schone lucht (geen andere rijders voor of achter). De echte waarschijnlijkheid dat dit wordt nagebootst, is ongeveer net zo klein als de kans dat u een pro-tourrijder bent. Dus hoe belangrijk is een ‘aero’-frame? We weten dat een rijder ongeveer 70% van de windweerstand vertegenwoordigt (bereik van 60-80%, afhankelijk van de positie van de rijder). Van de rest zijn de wielen goed voor ongeveer 10% en de resterende weerstand komt van de vork, cockpit en het frame. Dit alles verdwijnt natuurlijk uit het raam als we de benodigdheden van waterflessen, verlichting, zadeltassen, pompen, GPS enzovoort toevoegen. De realiteit is dat het frame slechts ongeveer 7% van de totale weerstand veroorzaakt. Een ‘Aero’-frame is op zijn best ongeveer 40% gestroomlijnder dan een niet-aero-type. Als je de cijfers doorneemt, betekent dit dat het gebruik van een aerodynamisch frame ongeveer 3% voordeel oplevert. En windtunneltests laten zien dat dit voordeel alleen optreedt bij hoge snelheden (>40 km/u), in schone lucht, wanneer je alleen fietst… Dat voordeel is belangrijk als je een podiumplaats nastreeft in de bovenste regionen van het professionele wielrennen. Voor al het andere worden deze stijvere en compromisloze fietsen fysiek uitputtend om op iets anders dan een gladde, vlakke weg te rijden. En dat aerodynamische frame heeft weinig voordeel bij een groepsrit. Dus dat roept de vraag op, zijn deze aerodynamische frames het waard? Naar onze ervaring moeten fietsen aerodynamisch geoptimaliseerd zijn, niet gecompromitteerd: de cockpit, wielen, vork en balhoofdbuis vormen de ‘voorrand’ van de fiets (de delen die als eerste in contact komen met de lucht). Deze hebben het grootste effect op de luchtweerstand, dus als je deze delen prioriteit geeft voor aerodynamisch ontwerp, laat je de rest van het frame zorgen voor het comfort en de efficiëntie van de rijder. Met aerosturen, aerowielen, aerovork,en een verfijnde rijpositie – we kunnen aanzienlijke aerodynamische verbeteringen doorvoeren zonder dat er een ‘aero’ frame nodig is of dat er compromissen moeten worden gesloten.

We zijn allemaal wel eens schuldig geweest aan minstens één van de volgende dingen: De nieuwe fiets van je vrienden oppakken alsof onze handen digitale weegschalen zijn. Een carbon bidonhouder kopen omdat die 6 gram lichter is. Uitgebreide groepssetbeoordelingen doornemen om gewichtscijfers te vinden, of onszelf (en anderen) ervan proberen te overtuigen dat schijfremmen de extra grammen niet waard zijn – de lijst gaat maar door. Iedereen rijdt graag op lichtgewicht fietsen vanwege het gevoel – ze zijn responsief, wendbaar en levendig. Er zijn echter lichtgewicht fietsen en ultralichte fietsen. Zoals het oude gezegde luidt: “Alles is vergif, het is alleen de dosis die je doodt.” Als frameontwerpers worden we voortdurend gehinderd door dat vervelende ding dat ‘fysica’ heet. We willen onverwoestbare lichtgewicht frames maken die stijf en flexibel en corrosiebestendig en aerodynamisch en meegaand zijn en… dan belt ‘Old Man Physics’ de politie: elke actie heeft een gelijke en tegengestelde reactie. Om frames lichter te maken, verklein je de wanddikte of diameter van de buis. Het compromis hiervan is meer flexibiliteit en verminderde duurzaamheid. Intelligente techniek en materiaalkeuze kunnen helpen het compromis te verzachten, maar het compromis zal altijd blijven bestaan. Ultralichte racefietsen kunnen je marginale winsten opleveren op steile beklimmingen, maar voor ons is het compromis problematisch. Symptomen zijn onder meer slechte handling omdat verhoogde balhoofdbuisflexie de wielgeleiding belemmert, slechte duurzaamheid omdat papierdunne buizen vatbaar zijn voor schade en slechte rijeigenschappen omdat het frame grote vermogensbelastingen niet kan overbrengen. De echte prestatiewaarde van zulke lichtgewicht fietsen is twijfelachtig, speel met deze  rekenmachine  en je zult zien dat het gewichtswheenie-argument niet opgaat voor de niet-professionele rijder. Voor een pro-tour-rijder kan dit het verschil zijn tussen een etappewinst en niet op het podium staan. Hun fietsen hoeven echter niet langer dan een seizoen mee te gaan, dus het compromis is acceptabel. Tenzij je het idee onderschrijft om in een wegwerpwereld te leven, moet een echte racefiets lang meegaan om te kunnen presteren. Ze zullen worden gebruikt en soms misbruikt en, laten we eerlijk zijn, er gebeurt s#*! Je fiets zal vallen, hij zal verkeerd worden behandeld tijdens het transport, hij zal in kuilen worden gesmeten – en dat is gewoon onderdeel van het leven. De vraag is, hoeveel van je passie (en zuurverdiende loon) is wegwerpbaar?

In de eenvoudigste vorm wordt de stijfheid van het frame over het algemeen getest op twee gebieden: balhoofdbuisflexie en trapasflexie. Balhoofdbuisflexie is gekoppeld aan de volgbaarheid van de voor- en achterwielen en over het algemeen resulteert een geschikte balhoofdbuisstijfheid (met mate) in een goede handling. Trapasstijfheid is gekoppeld aan de rijeigenschappen van een fiets.

Historisch gezien geloofden fietsbouwers dat de stijfste frames de snelste frames waren. Hoewel dit concept nog steeds de overhand heeft in modern fietsontwerp, is de realiteit heel anders. Recente studies hebben aangetoond dat meegaande fietsen niet alleen aanzienlijk comfortabeler en energiezuiniger zijn, maar dat ze ook helpen om de kracht effectiever over te brengen tijdens de pedaalslag. In meegaande frames beweegt de trapas naar binnen wanneer deze belast wordt en wordt energie ‘opgeslagen’ als een veer. Wanneer de belasting wordt verwijderd (d.w.z. na 6 uur in de pedaalslag) begint de trapas terug te bewegen naar zijn natuurlijke vlak en wordt die opgeslagen energie teruggevoerd naar de aandrijflijn. Dit geeft een soepelere, minder schokkerige pedaalslag. 

Te stijve frames hebben last van slechte handling, waardoor banden grip verliezen op oneffen oppervlakken en steile afdalingen. Stijve frames staan ​​er ook om bekend dat ze weggeluid en gebabbel overbrengen, de vermoeiende en geestdodende vloek van fietsers. Het is ironisch dat framefabrikanten promoten hoe superstijf hun frames zijn, maar toch allerlei gimmicks gebruiken om ze soepeler te maken.

Zijn zeer flexibele fietsen beter? Helaas is het niet zo eenvoudig. Wat je doet met één gebied van een fietsframe, heeft invloed op elk ander gebied van de fiets. Als je de stijfheid drastisch vermindert om een ​​frame comfortabeler te maken, zul je onvermijdelijk de handling beïnvloeden. Daarnaast zal de duurzaamheid afnemen en zullen de meest belaste gebieden van de fiets onvermijdelijk falen. We ontwerpen om een ​​evenwichtstoestand te creëren. We hebben voldoende stijfheid nodig om ideale handlingeigenschappen en rijeigenschappen te verfijnen, we hebben voldoende flex nodig zodat onze fietsen comfortabel en karaktervol zijn. 

Als framemateriaal is titanium koning. Geliefd om zijn sterkte, karakter, duurzaamheid, esthetiek, corrosiebestendigheid en rij kwaliteit – het is het perfecte materiaal voor echte prestaties. In tegenstelling tot stalen frames, stelt de lagere dichtheid van titanium ons in staat om grotere buisprofielen met dikkere wandsecties te gebruiken om de stijfheid van het frame te bepalen zonder het framegewicht te verhogen. Met grotere profielen kunnen we oversized trapassen en balhoofdbuizen gebruiken om de krachtoverbrenging en handling te perfectioneren. Deze gewenste stijfheid wordt verder aangevuld door de natuurlijke flexibiliteit van het materiaal, wat resulteert in fietsen die niet alleen efficiënt maar ook comfortabel zijn. In tegenstelling tot unidirectionele koolstofvezel heeft titanium een ​​’kristallijne’ structuur met krachtige dempende eigenschappen om weggeluid en geratel te verminderen, wat leidt tot zijn beroemde rij kwaliteit. Het frame is het hart van de fiets, maar het is slechts een stukje van de puzzel. Om de fiets aerodynamisch te optimaliseren en een concurrerend gewicht te behouden, gebruiken we koolstofvezel in de voorrand van onze constructies. Aero vorken, sturen en wielen worden vaak gebruikt om de wind te breken en een passage van lease-weerstand te creëren voor de rest van de fiets om te volgen. De lichtgewicht stijfheid van koolstofvezel is een wenselijke kwaliteit in een vork, omdat het helpt een solide voorkant te creëren met goede feedback naar de rijder. Aerodynamische wielen zijn belangrijk om de weerstand op een fiets te verminderen, omdat er twee roterende voor- en achterranden zijn, die wervelingen creëren. Diepe carbonwielen dragen veel bij aan het verminderen van die weerstand en verminderen de rotatiemassa als bonus.  

Onze fietsen zijn ontworpen met de perfecte balans tussen stijfheid en flexibiliteit om een ​​snelle en responsieve rit te creëren die je de volgende dag niet in rep en roer achterlaat. Onze lichtgewicht constructies maken gebruik van aerodynamische componenten om de prestaties te optimaliseren zonder afbreuk te doen aan het frame en de rij kwaliteit. Onze frames zijn over-engineered om de aanhoudende langdurige stress van het fietsen te weerstaan ​​en worden ondersteund door onze 50-jarige garantie. Onze ontwerpen combineren de kwantificeerbare begrippen van prestaties met niet-kwantificeerbare waarden (karakter, rij kwaliteit en duurzaamheid) om te creëren wat wij geloven dat de beste fietsen zijn voor echte rijders.